ER IS REEDS 8.000 EURO OVERGEMAAKT AAN SVSI. DE BOUW VAN DE WATERPOMP KAN BEGINNEN! WIE HELPT MEE
DE OVERIGE 2.500 EURO BIJ ELKAAR TE KRIJGEN ZODAT HET HELE DORP VAN TILU VAN WATER VOORZIEN KAN\
WORDEN? 

Reisverslag 2011

Op zaterdag 26 maart landt ons vlliegtuig in Kathmandu (KTM), vanwaar we opgehaald worden door de chauffeur van Tibet Guesthouse. In de stad is het als vanouds druk, chaotisch, stoffig en gezellig. Ik kijk nu toch weer even met andere ogen, daar ik met Bep, mijn vriendin reis en zij voor het eerst in Nepal is. Dat is erg leuk en gezellig. Bodhnat, waar de grootste stupa staat bekeken en mijn bergschoenen afgegeven voor de sherpa’s van Valley Guesthouse, die daarom gevraagd hadden; dat scheelde weer bagage. In de stupa branden Bep en ik volgens een boeddische ritueel (onder begeleiding van een boeddhist) kaarsjes voor enkele van onze dierbaren. Dat was erg intens en ontroerend. 
 

We ontmoeten volgens afspraak Tika in KTM, de gids uit 2004; hij heeft tegenwoordig een eigen travel agency: Admiral Adventure Treks (P.) Ltd. http://www.nepaleveresttrek.com/ of http://www.admiraladventure.com.np/  en hoewel ik inmiddels alles ook  zelf wel kan regelen, heb ik hem de taxi naar Chitwan, waar we de volgende dag heen zullen gaan en de vliegtickets naar Johmson laten regelen. Zo sponsor je indirect toch weer iemand die hard werkt om zijn eigen inkomen te genereren en ik kan hem iedereen aanraden als gids. Ja, ja deze dames besluiten ter plekke om te vliegen naar de Himalayas, daar 2 dagen op een  hoogte van 2700 meter te blijven en dan terug te vliegen. Je moet die geweldige bergen toch gezien hebben nietwaar? Ietwat lux, maar ja…. We leven nu.
Vanuit KTM dus eerst naar Chitwan, waar we zeer hartelijk worden ontvangen. Wat is het toch leuk als je al her en der mensen kent; zo hoef je niet DE toerist uit te hangen. Je ziet vaak de dingen die "gewone" toeristen niet te zien krijgen, vanwege de "privé" gids (in Chitwan Dhurba) die meegaat. Met Dhurba, mijn contactpersoon en inmiddels goede vriend, maken we de volgende dag een planning voor de komende 4 dagen om alle projecten van de afgelopen 2 jaar en nieuwe projecten te bekijken Zie "projecten bezocht 2011" en met Bep wordt besproken wat ze echt wil gaan zien in Chitwan. Dat wordt de jungle olifantentocht, jungle kanotocht en een korte wandeling door de jungle. Ook wordt het breathing centre nog bezocht. Tussendoor hebben Bep en ik tijd om zelf op pad te gaan, bijvoorbeeld per paard en wagen naar Tandi bazaar, lekker banjeren tussen de nepalezen en wat winkelen. En voor mij is het leuk om in Sauraha wat bekenden op te zoeken, waaronder natuurlijk niet te vergeten de kinderen in het kinderhuis. Dat is wel weer ontroerend geweest. Ze vliegen je om de nek en pakken je handen vast. En dan komt natuurlijk ook weer het afscheid na een uurtje. Dat is niet leuk voor de kinderen, dat is duidelijk te merken. Dat roept bij mij ook weer vragen op......... wat is goed? Het is in ieder geval goed te zien dat ze er goed uitzien en happy zijn met hun nieuwe "mama". We delen hier de door vrienden meegegeven potloden en kleine cadeautjes uit.

De laatste avond speelt de band van mijn kennissen Macchindra en Mayla (ook NGO leden van Sapana village) voor ons. Het wordt bijna een  privé concertje want bijna alle gasten (het was volle bak de dagen ervoor) zijn inmiddels vertrokken uit Spana village lodge. Het wordt een gezellige boel en het is een hele leuke band. Wat zou het fantastisch zijn als zij ooit op onze benefietavond zouden kunnen spelen (blijven dromen Joke: Sapana betekent tenslotte "droom"). Het afscheid de volgende dag valt niet mee; Dhurba heeft erg goed voor ons gezorgd; ook Bep is erg van hem gecharmeerd. Fijn om zo'n betrouwbare goede contactpersoon te hebben in Nepal. Ik kan iedereen aanraden bij hem te gaan logeren als je in Chitwan bent. Het is wat duurder dan de gemiddelde lodge, maar hij gebruikt een deel van de winst voor erge goede projecten ten behoeve van de locale bevolking. (Zie: http://www.sapanalodge.com/ ).

Vlak voor we vertrekken zitten een aantal oude mensen bij Dhurba voor het kantoortje. Iedere zaterdag komen ze hier bij elkaar. Ze bouwen een klein altaartje op op een tafeltje en praten met elkaar. Ik merk dat een van de oudjes niet goed kan zien en herinner me dat de moeder van Bep oude brillen had meegegeven. Dhurba laat ze de brillen passen en jawel, een van de ouderen die voorheen niet kon lezen, kon met een van de meegenomen brillen heel goed zien en weer lezen. Het stralende gezicht van deze oude man zullen we niet gauw meer vergeten, er gaat een wereld voor hem open en hij begint direct spontaan voor te lezen uit een van de heilige boeken. In dankbaarheid nemen we afscheid van Dhurba en Chitwan.   

We vertrekken na 5 dagen Chitwan naar Phokara. Een mooie rit door de bergen en diverse leuke dorpjes. Je krijgt een goed beeld van Nepal op deze manier. In Phokara aangekomen bel ik Summer, een boeddhischte vriend (van Eric en Betty) en kunstenaar, die ik in Holland mocht ontmoeten.We maken een afspraak voor na onze vliegreis naar Jomson. Hier vliegen we namelijk de volgende dag heen. Het is net een sprookje om in dat kleine vliegtuigje (15 personen) dwars door de Himalaya's te vliegen.  Op het vliegveldje in Jomson wacht Dolma, een Tibetaans vriendinnetje ons op. Dat is een zeer hartverwarmende ontvangst; we hebben elkaar in 2004 voor het laatst gezien, wel hebben we af en toe E-mailcontact. Ze heeft weinig opleiding en kan geen Engels schrijven en lezen. Ze vraagt een goede kennis (ze noemt hem een broer, dat is gebruikelijk voor Tibetanen) om de E-mails van mij te lezen en dicteert hem wat aan mij terug te schrijven. Ze verwent ons deze dagen ontzettend en laat ons alle dingen zien en beleven in Marpha, die je als gewone toerist niet zo snel zal meemaken. Ze nodigt ons o.a. uit in haar huisje te komen lunchen; ze woont, samen met haar 9-jarige dochter en oude vader en moeder in een Tibetaans vluchtelingenkamp; we lopen in ongeveer 1 1/2 uur vanaf Jomson naar dit dorp toe. Leven in een bergdorpje op deze hoogte is niet zo makkelijk, het is op dit moment ook echt koud; de bloemen staan de volgende dag op de ramen. En het kan er nog veel kouder zijn. En dan komt weer afscheid nemen, nu van Dolma. Je laat iemand achter, waarvan je weet dat ze het niet makkelijk heeft, en toch...... ik heb zomaar het gevoel dat ze beter bestand is tegen bepaalde levensproblemen dan wel moeilijke omstandigheden dan ik.... Ze straalt een bepaald soort wijsheid uit...Geloof?

 
De volgende dag vliegen we terug naar Phokara waar we Summer ontmoeten die met ons en zijn zoon naar Sarankot gaat, om 05.00 uur in de ochtend, om een prachtige zonsopgang te zien die de Himalays's sprookjesachtig beschijnt. Ook laat hij ons een prachtige Boeddhische tempel zien, waar we getuige mogen zijn van een ontroerende ceremonie voor een gestorvene die haar 49ste sterfdag inging. Zonder Summer zouden we dit niet zo gauw hebben mee kunnen maken. Fantastische ervaring. We genieten van heerlijk relaxen in een bootje op het prachtige Pewa lake, tussen de bergen in drijvend en van Nepalese muziekvoorstellingen. We huren hier fietsen, want dat gaat mij beter af dan lopen. Kortom, hier zijn we even lekker toeristje.

Helaas word ik die nacht ziek, een bacterie neemt beslag van maag en darmen en de longen willen ook niet zo goed meer. We vertrekken door mijn ziekte 1 dag later uit Phokara. Bep is gelukkig "mans" genoeg om er alleen op uit te gaan en dat kan gelukkig als vrouw alleen ook heel goed in Nepal.  De dag voor vertrek naar huis reizen we per Greenliner bus af naar Kathmandu (8 uur). De maag en darmen en longen gaan iets beter. Helaas ging het die vrijdagnacht weer niet helemaal goed. Eten is er voor mij nauwelijks meer bij (goede manier om af te vallen toch?). Bep geniet die zaterdagochtend nog van Pashupathinath in KTM vallei, want dat moet je toch ook gezien hebben nietwaar? De aapjes, de Hindhutempel en de rituele lijkverbranding. Tja en dan klaarmaken voor de vliegreis naar huis. Ik doe dat met een dubbel gevoel. Door mijn slechte gezondheid wil ik toch wel graag gewoon lekker naar mijn moppie thuis en aan de andere kant is Nepal verlaten te vroeg voor me.

De reis verloopt voorspoedig. Heerlijk om Frits weer te zien op Schiphol om 04.00 uur in de ochtend. We brengen Bep naar haar moeder en met een dankbaar gevoel neem ik afscheid van mijn vriendin en reisgenootje. Wanneer gaan we weer Bep?

Zie pagina projecten bozocht 2011

Ga naar boven